~

............................................... "Η συμφιλίωση των πολιτισμών περνά μέσα από την οικουμενικότητα της Παιδείας"
Μαραθώνας είναι κωμόπολη της βορειοανατολικής Αττικής και έδρα του "Δήμος Μαραθώνος" ομώνυμου δήμου. Είναι από τους πιο ιστορικούς δήμους της Ελλάδας παγκοσμίως. Έγινε γνωστός από την "Μάχη του Μαραθώνα" ομώνυμη μάχη το Σεπτέμβριο του 490 π.Χ. μεταξύ Αθηναίων (Πλαταιών) και Περσών.
Πήρε την ονομασία της από τον τοπικό ήρωα Μάραθο. Αργότερα (στην αρχαιότητα) ιδρύθηκαν στην περιοχή και οι πόλεις "Προβάλινθος (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" "Προβάλινθος" και "Τρικόρυθος (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" "Τρικόρυθος" οι οποίες μαζί με το Μαραθώνα αποτέλεσαν την "Τετράπολη (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" "Τετράπολη" της Αττικής. Από το Μαραθώνα προέρχονται οι όροι "Μαραθωνοδρόμος (δεν έχει γραφτεί ακόμα)" "Μαραθωνοδρόμος" και "Μαραθώνιος"
"Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια".

Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

Το "φαινόμενο" Ψινάκη στο Δήμο Μαραθώνα... και οι καταστροφικές συνέπειες για την περιοχή μας

Papoulakos Petros
ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ

  ΑΠΟΨΕΙΣ.... 
 Το "φαινόμενο" Ψινάκη δεν είναι άσχετο με το γενικότερο φαινόμενο επιλογής στη χώρα για την θέση του δήμαρχου, και όχι μόνο... ανθρώπων που θα διευκόλυναν με την στάση τους, την εφαρμογή της γενικότερης πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων και της παραχώρησης για εκμετάλλευση του ντόπιου πλούτου σε μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα εύκολα, γρήγορα και χωρίς πολλές αντιρρήσεις (λόγω αυξημένου ποσοστού...). Εκεί εντάσσεται και η εκλογή Ψινάκη στο Δήμο Μαραθώνα για την οποία ΟΛΟΙ πλην Λαϊκής Συσπείρωσης έβαλαν το χεράκι τους κι ας κάνουν τώρα τον ανήξερο... Δεν γνωρίζουν, δυστυχώς ότι οι συνέπειες είναι για όλους και σε κάποιες περιπτώσεις αν όχι σε όλες είναι τραγικές... 
Οι ψηφοφόροι και κάτοικοι της περιοχής αντί να "αυτομαστιγώνονται" ας αναλογιστούν πόσο συμβάλλουν με την ψήφο τους στη διαιώνιση του πελατειακού συστήματος που "παράγει" ανθρώπους για την εξυπηρέτηση προσωπικών και άλλων μεγάλων ντόπιων και ξένων συμφερόντων που δεν έχουν καμία σχέση με το συμφέρον του συνόλου...κι ας αξιοποιήσουν την πείρα από αυτή αλλά και τις άλλες τραγικές αλλά και επαναλαμβανόμενες εμπειρίες όχι μόνο στην εκλογή δημάρχου και γενικότερα και ουσιαστικότερα στην επιλογή και στήριξη με την ψήφο τους πολιτικής που εξυπηρετεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του...

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

Παραιτείται και ο αντιδήμαρχος Ανάπτυξης και Έργων, Βασίλης Τσουπράς. «Η συνείδησή μου ότι υπάρχει περίπτωση να μπορούσε κάποιος να τα καταφέρει καλύτερα από μένα...»

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παραίτηση και δεύτερου αντιδημάρχου στον Μαραθώνα «Η συνείδησή μου με οδηγεί στην απόφαση να παραιτηθώ»

Χωρίς αυτό να σημαίνει κ. Αντιδήμαρχε, ότι έχετε ξεμπερδέψει με την συνείδησή σας
για αυτό το συγκλονιστικό έγκλημα που έγινε στο Μάτι 
με την απώλεια ανθρώπινων ζωών, 
και  ενδεχομένως έχετε προσωπικές ευθύνες από το πόστο που υπηρετήσατε

Παραιτείται και ο αντιδήμαρχος Ανάπτυξης και Έργων, Βασίλης Τσουπράς. «Η συνείδησή μου ότι υπάρχει περίπτωση να μπορούσε κάποιος να τα καταφέρει καλύτερα από μένα με οδηγεί στην απόφαση να παραιτηθώ και να πάω σπίτι μου», έγραψε στην ανάρτηση του στο Facebook.
Μετά την παραίτηση της αντιδημάρχου Πολιτισμού και Παιδείας του Δήμου Μαραθώνα, Δήμητρας Λαμπαρού, ο Βασίλης Τσουπράς ανακοίνωσε τη δική του παραίτηση και ανέφερε πως τη Δευτέρα θα καταθέσει «με επίσημο έγγραφο στο Δήμο την ολοκληρωτική παραίτησή» του.


Η ανάρτηση του κ. Τσουπρά:

Αγαπητοί μου συμπολίτες, 
σε αυτές τις δύσκολες στιγμές επέλεξα να επικοινωνήσω πρώτα με εσάς, όπως το κάνω από την πρώτη στιγμή που αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά. 
Ουδέποτε υπήρξα πολιτικός και ουδέποτε θέλησα να γίνω πολιτικός. Από την πρώτη στιγμή ασχολήθηκα με την Τοπική Αυτοδιοίκηση για να βοηθήσω τον τόπο που μεγάλωσα. Το ίδιο προσπάθησα να κάνω και το μοιραίο απόγευμα της Δευτέρας. 
Δεν ξέρω αν κάποιος στη θέση μου μπορούσε να τα καταφέρει καλύτερα ή χειρότερα. 
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι από το πρώτο λεπτό ήμουν στον τόπο της πυρκαγιάς και με όλες μου τις δυνάμεις έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να περιορίσουμε το μέγεθος της καταστροφής. 
Η συνείδησή μου ότι υπάρχει περίπτωση να μπορούσε κάποιος να τα καταφέρει καλύτερα από μένα, με οδηγεί στην απόφαση να παραιτηθώ και από τη θέση του Αντιδημάρχου και από τη θέση του δημοτικού συμβούλου και να πάω σπίτι μου. 
Γι’ αυτό τη Δευτέρα το πρωί θα καταθέσω με επίσημο έγγραφο στο Δήμο την ολοκληρωτική παραίτησή μου. 
Με όση ψυχική και σωματική δύναμη μου έχει απομείνει θα προσπαθήσω ως ενεργός πολίτης αυτού του τόπου (όπως ανέκαθεν έπραττα) να βοηθήσω στη μάχη που έχει να δώσει ο τόπος μας για να επουλώσει τις πληγές που άφησε πίσω της η πρωτόγνωρη τραγωδία που ζήσαμε».

_________

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2018

Μάτι "Η ελπίδα δίπλα στην απόγνωση" «Από το σπίτι δεν έμεινε τίποτα, αλλά είμαστε ζωντανοί...»

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ο 5χρονος ήρωας Αριάν που συνεχίζει να καταβρέχει το έδαφος | Μάριος Βαλασόπουλος

γράφουν Ντίνα Δασκαλοπούλου, Αφροδίτη Τζιαντζή


Είναι-δεν είναι ένα μέτρο. Ρίχνει νερό με το λάστιχο στους θάμνους που μισοκαίγονται ακόμα ανάμεσα σε καρβουνιασμένα δέντρα και καμένα παιχνίδια - εδώ ήταν κάποτε η αυλή του σπιτιού του.
Είναι απολύτως συγκεντρωμένος, σχεδόν βλοσυρός, και δεν ρίχνει δεύτερη ματιά όταν καταλαβαίνει πως τον κοιτάζουν.
Εδώ και ώρες δεν έχει σταματήσει να σβήνει μικρά «καντηλάκια» φωτιάς παρόλο τον καπνό και την αφόρητη ζέστη.
«Ο Αριάν μας έσωσε χτες» - η Βέρα είναι η μητέρα του και κοιτάζει τον μικρούλη ήρωά της.
«Χτες βράδυ ήμουν στη δουλειά, ο άντρας μου λαγοκοιμόταν κι ο μικρός έπαιζε. Κάποια στιγμή είδε τα δέντρα στην αυλή που είχαν αρπάξει φωτιά. “Μπαμπά, καιγόμαστε”, άρχισε να φωνάζει. Είναι μόλις 5 χρόνων κι ευτυχώς κατάλαβε ότι αυτό που συμβαίνει είναι επικίνδυνο - λίγο αν αργούσε θα είχαν καεί κι οι δυο ζωντανοί...».
Η τύχη της οικογένειας της Βέρας κρίθηκε σε δευτερόλεπτα - όπως κάθε ανθρώπου που χτες βρισκόταν στο Μάτι: λίγα δευτερόλεπτα νωρίτερα και σώθηκαν, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα και χάθηκαν.


Σέρνοντας τις βαλίτσες στη λεωφόρο Ποσειδώνος
ανάμεσα στα απανθρακωμένα αυτοκίνητα | Μάριος Βαλασόπουλος

Ο χρόνος κι ο άνεμος έκριναν τύχες και ζωές. Κι έτσι από τύχη η μια πλευρά μιας πολυκατοικίας είναι κατακαμένη κι η άλλη ανέπαφη, ολόκληρα κομμάτια γης έχουν γίνει στάχτη κι άλλα στέκουν σαν λιλιπούτεια όαση, άλλοι θρηνούν κι άλλοι ευγνωμονούν την καλή τους τύχη.
«Από το σπίτι δεν έμεινε τίποτα, αλλά είμαστε ζωντανοί...» - αυτή είναι η φράση που ακούγεται συχνότερα όπου βρεθείς.
Το Μάτι άρχισε να χτίζεται τη δεκαετία του ‘60 κι ήταν σαν ο χρόνος να είχε μείνει ακίνητος από τότε: μια τεράστια πευκόφυτη περιοχή με στενούς δρόμους και σοκάκια και σπίτια βγαλμένα από παλιές ελληνικές ταινίες.
Στην κεντρική του παραλιακή «λεωφόρο» Ποσειδώνος (έναν δρόμο με δυο λωρίδες στην πραγματικότητα - που γίνεται μία αν περάσει φορτηγό ή Πυροσβεστική) υπάρχουν αναρίθμητα ξενοδοχεία και πολυκατοικίες της δεκαετίας του ‘80.

Εκατοντάδες σκελετοί αυτοκινήτων απομακρύνονται 
από τους δρόμους στο Μάτι | Μάριος Βαλασόπουλος

Πολλά από τα οικήματα και τις ταβέρνες φτάνουν ακριβώς πάνω στη θάλασσα. Από εκεί και πάνω απλώνεται ο οικισμός - τα κουφάρια δηλαδή από τα σπίτια, τα απανθρακωμένα δέντρα, τα λιωμένα αυτοκίνητα.
«Ηταν σαν να κατεβαίνει λάβα. Ακόμα και πριν φτάσει η φλόγα, ερχόταν ένας καυτός άνεμος και στάχτη. Ολα έγιναν μέσα σε ελάχιστο χρόνο, δεν καταλάβαμε καν...»
Οι κάτοικοι μπαίνουν σε ό,τι απέμεινε από τα νοικοκυριά τους και βγάζουν σε σακούλες άλλος δυο ρούχα, άλλος ένα παιδικό καροτσάκι, άλλος μερικές φωτογραφίες.
«Οταν ξαναγυρίσουμε θα το γιορτάσουμε, θα τα φτιάξουμε ξανά, θα περάσει κι αυτό» - οι γείτονες ανάμεσα σε τουρίστες που τραβούν τις βαλίτσες τους χαιρετιούνται βιαστικά και μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους.
Η αστυνομία έχει αποκλείσει τη λεωφόρο Ποσειδώνος από ένα σημείο και μετά. Δεκάδες αυτοκίνητα είναι στοιβαγμένα στις δυο πλευρές του δρόμου, στάχτη σκεπάζει τα πάντα, η άσφαλτος πυρώνει τα παπούτσια.
Το κάμπινγκ έχει καεί ολοσχερώς - από τον λόφο όπου βρίσκεται φαίνεται από κάτω η ακτή, ακόμα και τα χορτάρια στην άμμο έχουν καεί.


Πάνω, η είσοδος και κάτω η καφετέρια του κάμπινγκ που κάηκε ολοσχερώς
 | Μάριος Βαλασόπουλος

Παντού θραύσματα από γυαλιά, καρφιά, κομμάτια από πλαστικό, λιωμένες λαμαρίνες. Η ζέστη είναι αποπνικτική και οι μόνοι που κινούνται ακατάπαυστα εκτός από τους πυροσβέστες, τους αστυνομικούς και τους διασώστες είναι δεκάδες δημοσιογράφοι, εικονολήπτες και φωτορεπόρτερ, από ελληνικά και ξένα ΜΜΕ και διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία.
Ολοι προχωρούν προς το ίδιο σημείο: το χωράφι όπου λίγο νωρίτερα είχαν βρεθεί 26 άνθρωποι νεκροί - αγκαλιασμένοι ο ένας με τον άλλο.

Τόσο κοντά στη θάλασσα, τόσο μακριά από τη σωτηρία: το οικόπεδο στο οποίο βρήκαν τραγικό θάνατο αγκαλιασμένοι 26 άνθρωποι | Μάριος Βαλασόπουλος

Η φράση που όλοι -κάτοικοι, πυροσβέστες, αιρετοί, δημοσιογράφοι, ακόμα κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός- χρησιμοποιούν όταν αναφέρονται στην τραγωδία που χτύπησε την Αττική είναι «δεν υπάρχουν λέξεις».
Κι είναι δύσκολο όντως να μεταφέρεις με λέξεις πώς ένιωσαν ετούτοι εδώ οι άνθρωποι που εγκλωβίστηκαν στα αυτοκίνητά τους, την ελπίδα τους όταν έβλεπαν στα 15 μόλις μέτρα μακριά τους τη θάλασσα και την απόγνωσή τους όταν αντίκρισαν τα βράχια που τους σταμάτησαν.
Δεν υπάρχουν όντως λέξεις που να περιγράφουν το βουητό της φωτιάς, τον κρότο από τα τζάμια που σπάνε, τις κραυγές, την ασφυξία, το κάψιμο.
«Δεν έχω λέξεις, δεν έχω τι να σας πω, δεν θέλω να πω» - ακόμα και οι αστυνομικοί που φυλάσσουν τον χώρο μοιάζουν συντετριμμένοι. «Είμαστε 24 ώρες σχεδόν εδώ, ήμασταν εδώ και το πρωί. Δεν θέλω να σας περιγράψω την εικόνα όταν βρέθηκαν οι άνθρωποι. Και σκεφτείτε ότι ακόμα δεν έχουμε μπει να ελέγξουμε όλα τα σπίτια... Τι άλλο θα δουν τα μάτια μας;»
«Δεν ξέρω αν υπάρχει θεός, η κόλαση όμως υπάρχει. Ηταν η κόλαση...», λέει η Βέρα. «Εμεινα τρεις ώρες μέσα στο νερό, κρατούσα έξω μόνο το χέρι μου για να μιλάω με τους δικούς μου στο κινητό. Ηταν τόσο φοβερή η ζέστη, η κάπνα κι οι κραυγές, πιο πολύ οι κραυγές των ανθρώπων. Δεν με ένοιαζε τίποτα -ούτε το σπίτι, ούτε τα πράγματά μας- μόνο αν θα ξαναδώ τον γιο μου. Πόσες μανάδες δεν θα ξαναδούν τα παιδιά τους, πόσες ζωές κάηκαν σε μια στιγμή, πότε θα σταματήσει αυτή η κόλαση;».
Δίπλα της ο μικρός δεν έχει σηκώσει το βλέμμα ούτε μια στιγμή, μονάχα εξακολουθεί να ρίχνει νερό και να ψάχνει μέσα στην κάπνα για ό,τι απέμεινε.

Ο τοσοδούλης Αριάν, που μέσα σ’ αυτήν την τεράστια σταχτιά ερημιά ρίχνει νερό στο καμένο χώμα, μοιάζει να κρατάει στα χέρια του την ελπίδα.

________

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2018

Από την Κυριακή το πρωί στον Σχινιά

Νικήτας Βασιλάκης


Από την Κυριακή το πρωί στον Σχινιά. Εαν ενδιαφέρεται κανείς υπεύθυνος για να τα καθαρίσει είναι μετά το πέμπτο σαμαράκι δεξιά μέσα στην παραλία.